Ochrona przeciwpożarowa

Dlaczego tak: Piana to woda z dodatkiem środka pianotwórczego: gasi przez odcięcie dostępu powietrza i chłodzenie, więc obejmuje ciała stałe (A) oraz ciecze palne (B), na których tworzy szczelny kożuch. Do gazów palnych (C) się nie nadaje - zgaszenie płomienia bez zamknięcia zaworu daje tylko chmurę gazu i wybuch. Do metali (D) tym bardziej nie, bo zawarta w pianie woda z nimi reaguje. Piana przewodzi prąd, więc nie idzie na urządzenia pod napięciem.

Podstawa prawna: norma PN-EN 2 (klasyfikacja pożarów - norma, nie przepis)

Dlaczego tak: Z gaśnicy śniegowej wylatuje dwutlenek węgla o temperaturze około minus 78 stopni Celsjusza, a dysza i wężyk momentalnie się wyziębiają. Chwyt gołą ręką za dyszę zamiast za izolowany uchwyt kończy się odmrożeniem skóry, tak samo jak skierowanie strumienia na człowieka. Omdlenie grozi dopiero przy gaszeniu w małym, zamkniętym pomieszczeniu, gdzie CO2 wypiera tlen, a nie od samego trzymania gaśnicy. Zasada: śniegową trzyma się wyłącznie za uchwyt.

Dlaczego tak: Taki zestaw środków łączy jedna cecha: wszystkie wolno lać, sypać albo narzucać na palące się drewno, papier, tkaniny czy węgiel, czyli na materiały żarzące się. To definicja grupy A. Do olejów i cieczy palnych ten zestaw odpada, bo woda ma większą gęstość, tonie pod palącą się cieczą, gwałtownie odparowuje i rozpryskuje ogień na boki. Reguła praktyczna: jeżeli na liście środków gaśniczych jest woda, mowa o pożarze ciał stałych.

Podstawa prawna: norma PN-EN 2 (klasyfikacja pożarów - norma, nie przepis)

Dlaczego tak: Sorbent to materiał porowaty pochodzenia naturalnego albo sztucznego, którego zadaniem jest wchłonąć rozlaną ciecz: olej hydrauliczny, paliwo, płyn chłodzący. Na budowie trzyma się go przy maszynie razem z zestawem przeciwrozlewowym. Substancje ropopochodne to nie sorbent, tylko to, co sorbent ma zebrać. Koc gaśniczy działa zupełnie inaczej - dusi ogień przez odcięcie powietrza i niczego nie wchłania.

Dlaczego tak: Grupa A zbiera materiały stałe, najczęściej organiczne, które palą się płomieniem i zostawiają żarzące się węgle: drewno, papier, tkaniny, słomę, węgiel. Rozstrzyga żarzenie, bo to ono wymaga chłodzenia wodą aż do wystudzenia rdzenia. Gazy palne mają własną grupę C, a ciecze palne grupę B. Skrót do zapamiętania: A jak żar po ognisku.

Podstawa prawna: norma PN-EN 2 (klasyfikacja pożarów - norma, nie przepis)

Dlaczego tak: Strefa 0 to przestrzeń, w której mieszanina gazów, par albo mgieł z powietrzem w stężeniu wybuchowym utrzymuje się stale, przez długi czas lub często. Strefa 1 oznacza atmosferę wybuchową pojawiającą się sporadycznie w normalnej pracy, strefa 2 rzadko i krótko. Im niższy numer, tym gorzej. Obciążenie ogniowe to zupełnie inna wielkość, bo opisuje ilość materiałów palnych na metr kwadratowy, a kategorie zagrożenia pożarowego dotyczą przeznaczenia budynku.

Dlaczego tak: Czerwony kwadrat oznacza sprzęt przeciwpożarowy i jego lokalizację. Ten konkretny znak nie pokazuje jednego urządzenia, tylko komplet: gaśnicę, wąż na zwijadle i drabinę razem, czyli punkt, w którym stoi zestaw sprzętu ppoż. Sam hydrant wewnętrzny ma znak z jednym wężem na zwijadle, a główny wyłącznik prądu jest znakowany osobno i nie należy do grafiki czerwonego kwadratu ze sprzętem gaśniczym.

Podstawa prawna: norma PN-EN ISO 7010 (znaki bezpieczeństwa - norma, nie przepis)

Dlaczego tak: Bieg działa jak komin: rozpędza dopływ powietrza do płomieni i podnosi je ku twarzy oraz drogom oddechowym. Dlatego kolejność jest jedna - zatrzymać człowieka, położyć go płasko na podłożu, gasić i przetaczać, żeby zdusić ogień. Machanie okryciem obok niego tylko wtłacza powietrze i rozdmuchuje płomień. Pozostawienie poszkodowanego w pozycji pionowej do przyjazdu służb kończy się poparzeniem twarzy i oparzeniem dróg oddechowych.

Dlaczego tak: Proszek i dwutlenek węgla nie przewodzą prądu, więc strumień nie zamyka obwodu między urządzeniem a operatorem. CO2 dodatkowo nie zostawia osadu, dlatego nadaje się do szaf sterowniczych i elektroniki. Woda i piana przewodzą prąd i grożą porażeniem przez strumień, nawet z kilku metrów. Na etykiecie gaśnicy podane jest dopuszczalne napięcie i minimalna odległość gaszenia, na przykład do 1 kV z odległości 1 m - trzeba się tego trzymać.

Dlaczego tak: Palące się paliwo to pożar grupy B, gdzie trzeba odciąć dopływ powietrza do par unoszących się nad lustrem cieczy: robi to proszek, piana albo dwutlenek węgla. Woda jest tu najgorszym wyborem, bo jest cięższa od paliwa, tonie pod nim, gwałtownie odparowuje i wyrzuca płonącą ciecz na boki wraz z obsługującym. Etylina to samo paliwo, więc jej użycie oznacza dolewanie do ognia.

Dlaczego tak: Na człowieku liczy się nie tylko ugaszenie, ale też to, czy środek gaśniczy sam nie zrobi krzywdy. Mgła wodna chłodzi oparzoną skórę i nie wbija się pod naskórek, a koc gaśniczy odcina powietrze bez żadnej chemii. Gaśnica śniegowa dokłada odmrożenie do oparzenia, a proszek zanieczyszcza rany i drogi oddechowe, przez co utrudnia późniejsze leczenie. Materiał z tworzyw sztucznych topi się i wtapia w skórę, więc jest najgorszym możliwym okryciem.